समसामायिक

२० असार, दमक (झापा) । सन् १९९२ मा भूटानबाट लखेटिएर भारत हुँदै नेपाल प्रवेश गर्दा टीकाराम मगरका साथमा पाँच भाइ छोरा र दुई छोरी थिए । नेपाली भाषी ल्होत्साम्पाको बाहुल्य रहेको चिराङ छाडेर आएका उनी पूर्वी नाका काँकडभिट्टा हुँदै झापाको कन्काई नदीको तीरमा बसेका थिए । ‘त्यसबेला खानेकुरा केही थिएन, छोराछोरीलाई भोकै राख्नु पनि भएन । बाँसको डाडुले खोले बनाएर खाइन्थ्यो’, बेलडाँगी शरणार्थी शिविरका ज्येष्ठ सदस्य मगर भन्छन्, ‘अहिले त शिविरमा म एक्लै छु ।’ जिल्लाको मध्यभाग भएर बग्ने कन्काई नदी तटमा मनसुनको समयमा बाढीको जोखिम हुन्थ्यो । स्वास्थ्य उपचारको समेत व्यवस्थापन गर्नुपर्ने स्थिति थियो । नदी किनारको बसाइ दीर्घकालीन…